Bazen insan yeter artık deyip bu maskeli balodan kaçıp gitmek istiyor. Böyle bir kurtuluş mümkün mü bilmiyorum ama ileride kaçabileceğimiz ümidi bizde bu maskeli baloyu katlanılabilir yapıyor herhalde.

Sabah size selam veren kapıcının içinden aidatı arttırmadığınız için küfrettiğini bilmek.

İşyerine gelip size nazikçe selam veren şefin içinden size nasıl mobingler uygulayacağını tasarladığını bilmek.

Çay içmeye gelen dostunuzun ne için geldiğini ve içinden ne şeytanlıklar geçtiğini bilmek.

Sizden oy isteyen politikacının, dernek başkanının içinden geçenler ise burada yazılmaz.

Size namustan dem vuran meslektaşınızın namussuz olduğunu bilmek.

Akşam eve bitmiş bir şekilde gelip sığınacak bir liman gibi görmek istediğiniz eşinizin içinden sizin hakkınızdaki düşüncelerini bilmenize rağmen sırıtmaya çalışmak.

Bu maskeli balonun ne zaman biteceğini düşünmek.

İleride bu maskeli balonun biteceğini ümit ederek günü güne eklemek.

Dünyayı yaşanılmaz yapan, sizi nefessiz bırakan insanımızın iki yaşamlı olması.

İnsanımızda kurbağalar gibi iki yaşamlıdır.

Birisi içinde sakladığı gerçek kişiliği birisi ise dışarıya gösterdiği kişiliği. Dışarıya gösterdiği kişiliğinde her şey güllük gülistanlıktır, olgundur, anlayışlıdır, cömerttir. İçinde sakladığı veya sakladığını zannettiği kişiliği ise çirkin mi çirkin, kirli mi kirli, iğrenç mi iğrenç.

İçindekinin suratına yansıdığını bilmeden, suratının meymenetinin olmadığını bilmeden,

Aslında çevresine gülücükler sallayan bu kişinin kirini herkes görmektedir. Ama bir şekilde buna ses çıkarmamaktadır. Bu da yine insanımızın iki yaşamlı olmasından kaynaklanmaktadır, susar çünkü o kişiden bir gün menfaati olacağını düşünür. Ne çirkinlik değil mi?

Bahane çoktan hazır ekmek parası. Çünkü ekmek parası deyince akan sular duruyor değil mi?

Lise yıllarımızda bir tiyatro eseri sahneliyorduk.

Ben sürekli iki yüzlülük yapan ve bütün yaptıklarımızı boşa çıkaran Niyazi adında birisi ile konuşuyorum.

-Niyazi niye böyle yapıyorsun?

-Abi ekmek parası

Başka bir gün yine işimizi bozuyor.

Ben soruyorum.

-Niyazi niçin böyle yapıyorsun?

-Abi ekmek parası.

İşte o zaman sahnenin ortasına gelip seyirciye dönüyorum ve var gücümle bağırıyorum salon inliyor, ışıklar sönüyor, perde iniyor.

“Herkes rezilliklerine sebep bir ekmek parasıdır tutturmuş gidiyor.”