Çocukluğumuzda mahallenin bakkalı kışın bir sandık getirirdi, bu sandığın içi limon doluydu ve bu limonlar ince pelür kâğıda sarılı olarak sandıkta yer alırdı.  Bakkalımız limon sandığını tezgâhın üzerine koyar adeta ayrı bir reyon açardı limon sandığına.

Son zamanlar bu limon sandığını göremiyorum en azından ben rastlamadım. Belki bir yerlerde hala vardır. Sadece limon sandığına değil o sapsarı limonlara da rastlamıyorum artık.

Bende manavdan limona benzeyen ama mandalinaya da benzeyen şeylerden alıyorum. Çünkü manav'a limon istediğimi söyleyince bana bunları veriyor.

Limon desem limon değil, mandalina desem mandalina değil tadı ise daha enteresan limon desem limon değil, mandalina desem mandalina değil. Çaya, çorbaya sıkıyorum o eski keskin kokusu yok. Nerede o yatak limonları nerede bunlar.

Limon desem limon değil, mandalina desem mandalina değil ben en iyisi buna “Mandalimon” diyeyim.

Mandalimonlar gerçekten mandalina ve limonun melezlenmesi ile üretiliyor. Modern tarımda artık meyveler eski tatlarını korumak için üretilmiyor, raf ömrünün uzunluğu, taşınabilirliği, kabuk inceliği gibi kıstaslar ile üretiliyor. Buna tarımda meyer limonu diyorlar.  

Eskiden limonlar tam sararmadan toplanırlar ve depolarda sararması sağlanırdı böylece asitliği kaybolmazdı. Şimdiki tarımda meyveler dallarında tutularak özel gazlar ile doldurulmuş depolarda bekletiliyorlar. Böylece Mandalimonun şeker oranı artıyor ama limona keskin kokusunu veren yağlar uçarak azalıyor.

Çocukluğumuzun limonu daha asitliydi grip olanların vazgeçilmez narenciyesiydi çünkü “C” vitaminini daha uzun süre bünyesinde koruyordu. Melez limonlar “C” vitamini açısından yine zengin ama asit oranı daha düşük.

Sonuç olarak görülen o ki; artık modern tarım adını verdikleri tarım şeklinde eski tat, eski koku, eski görünüşü bulmamız neredeyse imkânsız hale gelecek binlerce yıldır eski meyvelerin tadına, kokusuna göre evrilen bedenimiz acaba bu kısa zamanda modern tarımın ürettiği yeni yeni meyvelere alışabilecek mi?

Çok merak ediyorum.