Ekmek bu topraklarda sadece bir gıda değil kutsal bir simgedir. Ekmek her kesin hayatında var olan ortak paydadır. Sofranın bereketi ve fakirin tek sığınağıdır. Ekmeğe savaş açmak aslında halkın kültürel genetiğine ve en temel “Güven” duygusuna savaş açmaktır. Buradaki mesele sadece bir gıda meselesi değildir. İnsanlığın en eski dostunun para hırsı ve seri üretim uğruna nasıl bir “şüpheliye” dönüştürüldüğüdür.

Ekmek bu toprakların hem duası hem davasıdır. Bu gün uzmanların zehir dediği o somun binlerce yıldır insanlığı kıtlıktan koruyan kutsal bir kaledir. Modern bilgi kirliliği soframızdaki son kaleyi de korkuyla yıkmaya çalışıyor. Ekmeği kesersen zayıflarsın diyenler aslında insanın hayatlı kurduğu o en masum bağı doyma hissini cezalandırıyorlar. Bilgi kirliği bize her şeyi düşman gösteren ayarlanmış bir zihin istemektedir. Zayıf bir bedene sahip olmak uğruna bir lokma ekmeğin huzurundan vazgeçen insan paylaştığımız o sofranın neşesini de çöpe atıyor. Sofra keyif olmaktan çıkıyor ve kalori hesabıyla birlikte bir hesaplaşmaya dönüşüyor. Çünkü ekmeği kesen kişi kazara dayanamayıp fazla yese kendisini suçlu hisseder ve bu döngü kilo sorununu çözmez sadece psikolojik yükü arttırır. İnsanın aklına şu soru geliyor sağlıklı yaşamak için mi yiyoruz yoksa korkmadan yaşayabilmek için mi? 

Bir uzman “Egzotik ejder meyvesi zararlıdır” dese bu kimseyi etkilemez ama “Ekmek zararlı” dendiğinde ülkemizin %90’ına doğrudan müdahale etmiş olur. Bu uzmana devasa bir ilgi ve otorite alanı açar. “Ekmeği kes” tavsiyesi karmaşık bir sağlık sorununu tek bir düşmana indirgeme kolaycılığıdır. Bilgi kirliliği de işte burada başlamaktadır. Gerçekten zararlı olan aşırı karbonhidrat ve kalitesiz endüstriyel un iken ihale doğrudan ekmeğin kendisine kesilir.

Ekmeği kötü ilan edenler aslında onun içine hapsedildiği endüstriyel hırsı kötü ilan etmelidirler. Binlerce yıl boyunca genetiği ile oynanmamış buğdaylarla beslenen insanlık bu gün “cüce buğday” denilen daha fazla verim almak için laboratuvarlarda hırpalanmış bir türle karşı karşıyadır. Daha çok satmak, daha beyaz görünmek, daha uzun süre rafa dayanmak. İşte bu “Daha çok” hırsı ekmeğin içindeki o kadim şifayı, proteini, minerali, aldı yerine sindirimi zor, glüten değeri fırlamış bir “karbonhidrat bombası” bıraktı. Uzmanlar aslında ekmeğe saldırırken bu hırsın sonucuna saldırıyorlar ama faturayı “ekmek” kavramına keserek halkı kandırıyorlar.

Modern fırıncılıkta un artık yaşayan bir organizma değil cansız bir tozdur. Buğdayın içindeki en besleyici kısım olan rüşeymi çabuk bozuluyor diye çıkarıp yerine beyaz kalsın diye kimyasallarla ağartan sistem sonra dönüp “ekmek sizi hasta ediyor” diyor. Bu insanın bacaklarını kırıp sonra da neden koşamıyorsun diye kızmasına benziyor. Halk ekmeğe yüklenildiği kadar bu sistemi kuranlara yüklenilmediğini gördüğü için büyük bir güven boşluğu yaşıyor.

Uzmanların “ekmeği hayatınızdan çıkarın” tavsiyesi, asgari ücret ile ev geçindiren, tarlada çalışan veya sabahın köründe mesaiye başlayan insanlar için bir hakarettir. Ekmek yurdumun insanı için sadece doymak değil ayakta kalma iradesidir. Bir insanın elinden ekmeğini alıp yerine “chia tohumu” koyamazsınız uzmanların ekmekle kafayı bozması halkın gerçeklerinden kopuk bir sağlık kibridir. İnsanımızın yediği her lokmada “acaba kanser mi oluyorum, acaba damarım mı tıkanıyor, acaba obez mi oluyorum” diye ekmeğin kokusundaki o kadim güveni duymak yerine her lokmada acaba zehirleniyor muyum diye titreten bu sistem aslında o insanın midesine değil huzuruna saldırıyor.

Hele ekmeği kes zayıfla sözü. Bir insan ömrünü ekmek yemedim zayıf kaldım gururuyla sürekli bir açlık ve yoksunluk hissiyle geçiriyorsa o insanın ruh sağlığı fiziksel sağlığından daha çok bozulmuş demektir. Modern tıp ve diyetisyenlik kültürü bizi bedenimizin bekçisi haline getirdi ekmeği her görüşünde korku duyan bir insan artık özgür bir birey değil bir korku öznesidir. Oysa ekmeği keyifle yiyen dedelerimiz bu kadar bilgi kirliliği içinde boğulmadan doğal döngüleriyle yaşayıp gittiler.