İnsan tek başına hata yapmaz. İnsanlar birbirlerinin hata yapma nedeni ve sonucudurlar. Bu çok katmanlı bir konu olmakla birlikte insan bir Lego gibi parçalardan oluşmaz yani mekanik değildir bir bütündür ve geçmişi ile geleceği ile bir insandır.  Bu insanların birbirlerinden etkilendiği gerçeğine bizi götürmektedir. Stoa felsefesinin yapı taşlarından birisi olan Seneca bu konuda her ne kadar bireyin kendi algılarını değiştirme gücüne sahip olduğunu ve zorluklar üzerinde kontrolü sağlamak için önce zihinsel olarak güçlü olması gerektiğini savursa da bunun o kadar basit olmadığını da kabul etmek gerekir. Öyle olsa idi birkaç terapi gören bir insan yeniden doğmuş gibi ortaya çıkardı ama yıllarca terapi gören bir insan bile belki bir olay karşısında tekrar sıfırdan başlayabilir. Eğer Lego olsa idi insanın arızalı kısım çıkarılır yenisi takılır ve sorunda çözülürdü. İnsan organik bir varlıktır ve sandığımızdan daha karmaşıktır. Ayrıca insan sosyal bir varlıktır ve toplum içinde yaşar. Toplum içinde yaşama bile başlı başına birçok sorunu ve çözümü bir arada barındırır. İnsanın ne kadar karmaşık olabileceği hususunda size bir örnek vereyim; diyelim bir kâbus gördünüz bu kâbus milyonlarca yıl önceki atalarımızın gördüğü bir vahşi hayvan karşısındaki tutumu olabilir. Ünlü psikiyatrist Jung “rüyalar” kitabında buna geniş olarak değinir.

O halde başa dönecek olursak, eğer bir hata varsa bunun bir birey tarafından işlendiğini kabul edecek miyiz bu hatayı yapanın toplum olduğunu ön kabul ile bireyin durumunu tekrar mı analiz edeceğiz. “Suçu toplum hazırlar mücrim işler” sözünü yabana nereye yerleştireceğiz. İnsanlar mademki birbirlerinden etkilenen yaratıklardır o halde bir şeyin düzelmesi için her şeyin düzeltilmesine gayret etmek en doğru hareket olacaktır.