Öğrenciliğimden yaklaşık otuz beş yıl sonra Ankara’ya geldim öğrenciliğimden kalma bir alışkanlıkla olmalı hemen Kızılay ve Ulus yoluna kendimi vurdum. Bildiğim sokaklar yerindeydi, binalar değişmişti, dükkânlar değişmişti, insanlar ise bambaşka olmuştu. Dikkatimi çeken belirgin bir karşıtlık göze çarpıyordu.

Birkaç saat sonra şehrin yeni semtlerine geçtim, Sanki başka bir ülkeye gelmiştim.

Öğrenciliğimde de zengin vardı, fakir vardı ama aradaki mesafe bu kadar görünür değildi. Öğrenciliğimde Ulus, Kızılay, Bahçelievler aynı kamusal alanı paylaşırdı. Doktorda aynı lokantaya giderdi memurda, öğrenci de işçi de bu gün ise insanlar sanki aynı şehirde yaşamıyor.

Öğrenciliğimde tek bir Ankara vardı şehir merkezdi, bu gün gördüğüm kadarıyla şehir adacıklara bölünmüş bir tarafta Çayyolu, Ümitköy, Oran, İncek vb. diğer tarafta Ulus, Çinçin, Hıdırlıktepe. İnsanlar aynı şehirde yaşıyorlar ama birbirlerinin dünyasını hiç bilmiyorlar. Öğrenciliğimde herkes Kızılay’daydı. Gördüğüm kadarıyla bu gün insanların bir kısmı aylarca Kızılay veya Ulus’a gitmiyor.

Öğrenciliğimde Ankara’nın ortak bir şehir dili vardı. Konuşulanlara kulak misafiri oldum bir tarafta konuşulan kelimeler; yatırım, startup, fon, yazlık, yurtdışı, network, kayak tatili diğer tarafta kira, icra, yardım, pazar, ekmek, emekli maaşı.

Ulus’ta parkta oturdum yanımdaki iki kişinin emekli maaşı sohbetini dinledim. Öğlenden sonra Çayyolunda bir kafe de 35-40 yaşlarında iki kişinin “milyon dolarlık” sohbetini dinledim.

Dil öyle görünüyor ki ekonomik hayatında aynası olmuştu insanlar hangi hayatı yaşıyorlarsa o dili konuşuyorlardı. Öğrenciliğimde insanlar farklı gelir grubundalardı bu gün ise farklı gerçeklikleri yaşıyorlar. Ulus’ta eski Ankara şivesinin yoksullukla harmanlanmış sert, aceleci ve savunmacı kelimeleri, Çay yolunda finansal terimlerin, plazalardan devşirilme yarı İngilizce yarı Türkçe ifadelerin hayattan kopuk “milyon dolarlık” jargonun egemenliği

Şehir fiziksel olarak değil psikolojik olarak da bölünmüş. Aynı caddelerde yürüyen insanlar artık aynı şehirde yaşamıyor.                

Bir şehir ne zaman ikiye ayrılır?

Gelir farkı arttığında mı yoksa insanlar birbirlerinin hayatlarını göremez hale geldiğinde mi?

Belki de haritalarda tek olarak görünün şehir aslında birbirine değmeyen iki ayrı hayatın ortak adresidir.

Sonuç olarak bir şehrin homojenliğini kaybetmesi sadece ekonomik bir mesele değil ortak yaşama kültürünün zedelenmesi anlamına gelmektedir.